1. يَا غُصْنَ نَقاً يَمِيسُ في الأَوْرَاقِ

    يَا بَدْرَ دُجىً يَطْلُعُ في الأَطْواقِ

    O branch, soft whispering in the leaves,

    O moon, dusky radiance rising through the arches,

  2. إِنْ تَهْجُر أَوْ تَصُدّ يا بَدْرٌ أفلْ

    ذَا هَجْرُكَ مَحْمُولٌ على الأَحْداقِ

    Whether you spurn me or turn cold, O moon that sets,

    Your abandonment is etched into my eyelids.