يَا غُصْنَ نَقاً يَمِيسُ في الأَوْرَاقِ
يَا بَدْرَ دُجىً يَطْلُعُ في الأَطْواقِ
O branch, soft whispering in the leaves,
O moon, dusky radiance rising through the arches,
إِنْ تَهْجُر أَوْ تَصُدّ يا بَدْرٌ أفلْ
ذَا هَجْرُكَ مَحْمُولٌ على الأَحْداقِ
Whether you spurn me or turn cold, O moon that sets,
Your abandonment is etched into my eyelids.