1. وَلَمّا أَصبَحَ الوَصلُ

    صَحيحاً ما بِهِ داءُ

    And when union became

    sound, with no ailment in it,

  2. أَتى الهَجرُ فَلا سينٌ

    وَلا هاءٌ وَلا لاءُ

    estrangement came—then no sīn,

    nor hāʾ, nor lāʾ,

  3. وَلا ميمٌ وَلا راءٌ

    وَلا حاءٌ وَلا باءُ

    nor mīm, nor rāʾ,

    nor ḥāʾ, nor bāʾ,

  4. كَأَنّي لَيسَ لي باءٌ

    وَلا خاءٌ وَلا تاءُ

    as though I had no bāʾ,

    nor khāʾ, nor tāʾ.